Bu yıl üniversiteye başladım ve ilk günden itibaren 4-5 kişiyle samimi olduk. O günden beri gayet eğlenceli bir şekilde arkadaşlık yapıyorduk. Grubumuz 6 kişiydi ve projelerde, oyunlarda her zaman birlikteydik. Her şey yolundaydı. Ama zamanla 2-3 kişiyle farklı konularda şakayla karışık inatlaşmalar yaşamaya başladık. Ben kimseye alınmadım ama onlar bana sinirlenmiş olabilirler. Gerçekten de aramızda hiç bir sorun yoktu, her şey normaldi.
Yakınlarda bir proje ödevi çıktı ve grup halinde yapılması gerekiyordu. Ancak o dönemde projeye para ayıracak durumum yoktu, bu yüzden önceden haber verdim: “Siz 5 kişi yapın, ben katılmayacağım” dedim. Bu durum çok üzerinde durulmadı aslında. Sonra bir gün bunlar malzeme almaya çıktılar ve baya yoruldular. Ertesi gün bana söylenmeye başladılar: “Sen evde yattın, biz kilometrelerce yürüdük, malzeme bulana kadar çok zorlandık.” Sonra bana “Sen de para ver, projeye katıl” dediler. Ben de “O kadar yorulmuşsunuz, ben hiçbir şey yapmadım, para vererek emek etmiş mi olacağım?” dedim. Bu da sanırım bardağı taşıran son damla oldu. O günden sonra onlardan bir soğuma başladı.
Her zaman kullandığımız bir WhatsApp grubumuz vardı. Bir gün gruba bakınca kimse yazmamıştı, normalde mutlaka birileri bir şeyler paylaşırdı. Sabah okulun önünde her zaman toplandığımızda, bir bakıyorum kimse yok. O gün okula gittiğimde, 10 dakika sonra bu 5 kişi bir arada geldi. Başta kötü düşünmedim, belki birileri birbirini aramıştır diye düşündüm. O gün yine takıldık, sanki hiçbir şey olmamış gibi. Ama ertesi gün yine mesaj yoktu ve yine herkes aynı anda sınıfa girdi. O zaman, sanırım yeni bir grup kurdular. Yine belli etmedim.
Birkaç gün böyle geçti, sonra bugün tekrar sınıfa tek girdim. Onlar henüz gelmemişti ve her zaman oturduğumuz yere oturdum. Bir süre sonra hep beraber geldiler, ama bu sefer her zamanki yerine değil, başka bir yere oturdular. Ben de düşündüm, belki dersi dinlemek istemiyorlardır. Ama içimde biraz üzüldüm, acaba küstüler mi diye. Dersten sonra, her zaman yemek yemeye gittiğimizde, yine farklı bir durum oldu. Bir arkadaşım şakayla karışık “Sen diğer arabaya bin, ben burada tek gideceğim” dedi. Ben, şaka yaptığını düşündüm ve ona dedim ki, “Geç, ben geçerim.” Ama o kendi kendine trip atmaya başladı.
Yolda birkaç dakika gittikten sonra durdular, diğer arabadan bir arkadaşım yanıma bindi ve “Biz seninle artık görüşmek istemiyoruz” dedi. Şaşırdım, nedenini sordum. Cevapları basitti: “Senden habersiz, sensiz bir grup kurduk.” Arkadaki arkadaşım hiçbir şey söylemedi. Ben de “Tamam, zorla arkadaş olmak zorunda değilsiniz, ama şimdiye kadar size ne kötülük yaptım?” dedim. Bir şey demedi, “İstersen burada in” dedi. Ben de “Tamam, dikkat edin” dedim, indim ve okula yürüdüm.
İlk defa böyle bir şey yaşadım. Genelde her ortamda samimi, iyi ilişkiler kuran bir insanım. Beni tanıyan herkes sever. Ama bu sefer arkadaşlarım tarafından hiçbir şey yapmadan dışlandım. Onlara küsmedim, çünkü zorla arkadaş olamayız. Ama yine de üzüldüm. Özellikle de iki kişiden hiç beklemezdim. Şimdi okuldaki günlerim zor geçecek gibi. Herkes gruplaşmış ve ben ortada kaldım. Grup ödevlerinde, ders aralarında yalnız kalacağım. Bir çözüm beklemiyorum ama sadece yaşadıklarımı anlatmak istedim.
Zamanınızı ayırıp okuduğunuz için teşekkür ederim.
Yakınlarda bir proje ödevi çıktı ve grup halinde yapılması gerekiyordu. Ancak o dönemde projeye para ayıracak durumum yoktu, bu yüzden önceden haber verdim: “Siz 5 kişi yapın, ben katılmayacağım” dedim. Bu durum çok üzerinde durulmadı aslında. Sonra bir gün bunlar malzeme almaya çıktılar ve baya yoruldular. Ertesi gün bana söylenmeye başladılar: “Sen evde yattın, biz kilometrelerce yürüdük, malzeme bulana kadar çok zorlandık.” Sonra bana “Sen de para ver, projeye katıl” dediler. Ben de “O kadar yorulmuşsunuz, ben hiçbir şey yapmadım, para vererek emek etmiş mi olacağım?” dedim. Bu da sanırım bardağı taşıran son damla oldu. O günden sonra onlardan bir soğuma başladı.
Her zaman kullandığımız bir WhatsApp grubumuz vardı. Bir gün gruba bakınca kimse yazmamıştı, normalde mutlaka birileri bir şeyler paylaşırdı. Sabah okulun önünde her zaman toplandığımızda, bir bakıyorum kimse yok. O gün okula gittiğimde, 10 dakika sonra bu 5 kişi bir arada geldi. Başta kötü düşünmedim, belki birileri birbirini aramıştır diye düşündüm. O gün yine takıldık, sanki hiçbir şey olmamış gibi. Ama ertesi gün yine mesaj yoktu ve yine herkes aynı anda sınıfa girdi. O zaman, sanırım yeni bir grup kurdular. Yine belli etmedim.
Birkaç gün böyle geçti, sonra bugün tekrar sınıfa tek girdim. Onlar henüz gelmemişti ve her zaman oturduğumuz yere oturdum. Bir süre sonra hep beraber geldiler, ama bu sefer her zamanki yerine değil, başka bir yere oturdular. Ben de düşündüm, belki dersi dinlemek istemiyorlardır. Ama içimde biraz üzüldüm, acaba küstüler mi diye. Dersten sonra, her zaman yemek yemeye gittiğimizde, yine farklı bir durum oldu. Bir arkadaşım şakayla karışık “Sen diğer arabaya bin, ben burada tek gideceğim” dedi. Ben, şaka yaptığını düşündüm ve ona dedim ki, “Geç, ben geçerim.” Ama o kendi kendine trip atmaya başladı.
Yolda birkaç dakika gittikten sonra durdular, diğer arabadan bir arkadaşım yanıma bindi ve “Biz seninle artık görüşmek istemiyoruz” dedi. Şaşırdım, nedenini sordum. Cevapları basitti: “Senden habersiz, sensiz bir grup kurduk.” Arkadaki arkadaşım hiçbir şey söylemedi. Ben de “Tamam, zorla arkadaş olmak zorunda değilsiniz, ama şimdiye kadar size ne kötülük yaptım?” dedim. Bir şey demedi, “İstersen burada in” dedi. Ben de “Tamam, dikkat edin” dedim, indim ve okula yürüdüm.
İlk defa böyle bir şey yaşadım. Genelde her ortamda samimi, iyi ilişkiler kuran bir insanım. Beni tanıyan herkes sever. Ama bu sefer arkadaşlarım tarafından hiçbir şey yapmadan dışlandım. Onlara küsmedim, çünkü zorla arkadaş olamayız. Ama yine de üzüldüm. Özellikle de iki kişiden hiç beklemezdim. Şimdi okuldaki günlerim zor geçecek gibi. Herkes gruplaşmış ve ben ortada kaldım. Grup ödevlerinde, ders aralarında yalnız kalacağım. Bir çözüm beklemiyorum ama sadece yaşadıklarımı anlatmak istedim.
Zamanınızı ayırıp okuduğunuz için teşekkür ederim.
