Selam olsun,
Bazen alengirli cümleler kurarak her kelimeye taşıyabileceği anlamın fazlasını yüklemek istiyorum. Vuracaksın kırbacı, yan yana gelmek istemeyen kelimelere; ortaya zoraki bir şekilde yan yana gelmiş, acı dolu cümleler çıkaracaksın diyorum. Zamirler, edatlar ya da bağlaçlar, hepsi çıldırmış gibi sağa sola koştururken, TDK’den yaptığım kementle tek tek yakalayıp, daha sonra kaybolmuş kifayetleri üzerine tecahül-ü arif sanatını icra edesim var.
Sanatın zanaata dönüştüğü bir dünyada, emperyalizmle savaşta ölen Che’nin bile tişörtü ya da zippo çakmağı üzerinde resmiyle bu sisteme meze olduğu dönemde, benim gibi birinin yazılsa bile okunacak bir esamesi olabilir mi? Bu soruyu soracak bir Abidinim bile yoktu oysa.
Bazen hicaz makamında ya da daha ileriye götürüp kürdilihicazkâr makamında kalayım, başımı saklandığım notalardan çıkarmayayım diyorum, ama ne mümkün... Bedeni bakir, vicdanı yollu bir dolu insanı görünce, ağızlarından çıkan kötülüğe bürünmüş karanlık cümleleri duyunca, elime ivgimi alıyorum ve aslı odun olanların dimağına vuruyorum.
İşlediğim cinayet edebi değil belki ama ebedi bir iz bırakacaktır, çünkü maktul, öldüğünün bile farkında olamayacak canlılardan insandır. Yaşarken ölmüş insanların yaydığı o çürük ve kötü koku, bedenlerinden değil, vicdanlarından oldukları ortama yayılmakta. Derin bir nefes çekip anlamsızca öksürük krizi tutar ya, işte o ciğerlerin ölü vicdan alerjisindendir. Nefesimi tutup kendimi korumak istesem bile, çaresiz kalıyorum; zira üstüm başım, ciğerlerim bu pis kokuyla bezeniyor. Musalla taşına şezlonga uzanır gibi uzandığımızda paklanırız diye umut ediyorum.
Vicdanını koklayarak insanların yaşayıp yaşamadıklarını uslu bir çocuk olmadan dahi görebilirsiniz. Kimseye bir mesaj ya da ders vermiyorum, haşa. Benim kimseyle derdim yok; tek derdim kendimle.
Sevgiler.
Bazen alengirli cümleler kurarak her kelimeye taşıyabileceği anlamın fazlasını yüklemek istiyorum. Vuracaksın kırbacı, yan yana gelmek istemeyen kelimelere; ortaya zoraki bir şekilde yan yana gelmiş, acı dolu cümleler çıkaracaksın diyorum. Zamirler, edatlar ya da bağlaçlar, hepsi çıldırmış gibi sağa sola koştururken, TDK’den yaptığım kementle tek tek yakalayıp, daha sonra kaybolmuş kifayetleri üzerine tecahül-ü arif sanatını icra edesim var.
Sanatın zanaata dönüştüğü bir dünyada, emperyalizmle savaşta ölen Che’nin bile tişörtü ya da zippo çakmağı üzerinde resmiyle bu sisteme meze olduğu dönemde, benim gibi birinin yazılsa bile okunacak bir esamesi olabilir mi? Bu soruyu soracak bir Abidinim bile yoktu oysa.
Bazen hicaz makamında ya da daha ileriye götürüp kürdilihicazkâr makamında kalayım, başımı saklandığım notalardan çıkarmayayım diyorum, ama ne mümkün... Bedeni bakir, vicdanı yollu bir dolu insanı görünce, ağızlarından çıkan kötülüğe bürünmüş karanlık cümleleri duyunca, elime ivgimi alıyorum ve aslı odun olanların dimağına vuruyorum.
İşlediğim cinayet edebi değil belki ama ebedi bir iz bırakacaktır, çünkü maktul, öldüğünün bile farkında olamayacak canlılardan insandır. Yaşarken ölmüş insanların yaydığı o çürük ve kötü koku, bedenlerinden değil, vicdanlarından oldukları ortama yayılmakta. Derin bir nefes çekip anlamsızca öksürük krizi tutar ya, işte o ciğerlerin ölü vicdan alerjisindendir. Nefesimi tutup kendimi korumak istesem bile, çaresiz kalıyorum; zira üstüm başım, ciğerlerim bu pis kokuyla bezeniyor. Musalla taşına şezlonga uzanır gibi uzandığımızda paklanırız diye umut ediyorum.
Vicdanını koklayarak insanların yaşayıp yaşamadıklarını uslu bir çocuk olmadan dahi görebilirsiniz. Kimseye bir mesaj ya da ders vermiyorum, haşa. Benim kimseyle derdim yok; tek derdim kendimle.
Sevgiler.
