Merhaba, uzun zamandır aktif değilim; sadece burada değil, hiç bir platformda aktif değilim. Örneğin, Instagram'ın yasaklandığını bile iki gün sonra öğrendim. Şu an sadece işime odaklanıyorum ve akşamları evde mısır patlatıp klimayı açıp film izleyerek televizyon karşısında sızmayı bekliyorum. Sosyal medyayı zaten çok kullanmazdım, ama şimdi garip bir monotonluk var.
Eskiden bilgisayarın başına geçmek için can atardım; oyun oynamak, kendimi geliştirebileceğim şeyler öğrenmek, araştırmak gibi. Şimdi bunları bir kenara koydum, oyun oynamak bile istemiyorum. Pazar günleri 2-3 maç PUBG oynayıp zaman geçiriyorum, o kadar.
Biraz içimi dökmek istiyorum. Aramızda gerçekten hatırı sayılır abilerimiz var ve ben aranızda fazla genç kalıyorum. Fikir vermek veya yönlendirmek isteyen olursa yazabilir, konu altına yorum yapabilirsiniz. Bir çözüm arıyorum.
Genel olarak insanların hayatında canını sıkan şeyler iş yerini sevmemek, saçma hareketler yapan iş arkadaşları, ekonomik sıkıntılar vs. oluyor. Çalıştıkları pozisyon ve fiziksel ya da mental olarak fazla yorulduklarından bahsediyorlar. Bana dönecek olursak, çalıştığım iş ve pozisyon gerçekten iyi; arabam var, haftada 45 saat çalışıyorum, sabah 9 akşam 17:30. Maaşım yerinde, prim alıyorum ve Türkiye şartlarına göre gerçekten yorulmuyorum. Borçlar bitti, hatta yeni bir eve geçip eşyalarını sıfırdan almayı düşünüyorum. Yanlış anlamayın, övünmek anlamında söylemiyorum ama sürekli taksitle bir şeyler alan, kıt kanaat geçinen bir evde büyüdüm ve şimdi sıfır eşyalar için taksit yaptırmama gerek yok.
Anlamıyorum, beni zinde tutan şey borçlar mıydı yani? Taksitler, kredi kartı borçları mı, ya da hayattan zevk almak için sosyal medya mı kullanmam gerekiyor? Basket oynamak, denize gitmek gibi şeyler de iyi hissettirmeli, değil mi? "Artık basket sahasında tek kişi benim" bu da bir etken olabilir. Garip bir boşluk içindeyim ama bu depresyon değil; uyku sorunum veya kafama taktığım bir şey yok. Çıkan sorunların çoğunu kolayca çözüyoruz.
Yani anlayacağınız, hiç bir sorunum yok ama durgunum. Tek yaptığım şey çalışmak ve akşam eve gelip klima açıp televizyon karşısında Netflix'ten bir şeyler açıp mısır patlatmak ve kola eşliğinde günü bitirmek. Alkol almıyorum, uyuşturucu kullanmıyorum; sadece sigaram var, bunu da azaltmaya başladım, günde yarım paketi geçmiyor. Ailesel sorunlardan da uzağım çünkü ailemden uzaktayım; tek yaşıyorum ve 1.5 yıldır yalnızım. Olan sorunlara uzakta kalıyorum, aslında hepsi bana 10-15 dakika uzaklıkta ama pek görüşmüyoruz.
Kısacası, zevk almıyorum, sıkılıyorum. Arkadaşlarımla vakit geçirmiyorum. Değil geçirmek istiyorum ama bunu yapamıyorum. Hepsi ağır işlerde ya da gece geç saatlere kadar çalışıyor. Bir arkadaşım asansörcü oldu, hayatında bir kız var ve olan vakitlerde ona zaman ayırıyor, bunu yadırgamıyorum. Diğer arkadaşım PT'lik yapıyor, gece 12-1'lere kadar salonda çalışıyor, bir diğer arkadaşım ise sürekli idman ve elektrik işi yapıyor; gündüzleri yoğun, akşamları idman yapıyor. Yani anlayacağınız, onlar da yaşam mücadelesi içinde.
Durumu fark ettim ve sanırım kendi çalıştığım şirkette benim gibi şartlarda çalışan insanlarla vakit geçirmeyi denedim ama yaşım onların yanında çok küçük; ben 20 yaşındayım, benden sonra en küçük kişi 26 yaşında. Nasıl bir aktivitemiz olabilir ki? Mesai içerisinde kıllatıyoruz işte, sonrasında evli oldukları için evlerine gidip akşam yemeği yiyor ve çocuklarıyla vakit geçiriyorlar.
Anlayacağınız, gül gibi işimi bırakıp zor zamanlarda sıkıştığım ve zor zamanlarımda beni ayakta tutan kuryeliğe dönmeyi düşünüyormuşum gibi geliyor ("şaka tabii ki") ama bu beynimde dönüp duruyor. En azından akşamları sahile gidiyorduk, yemek yiyorduk, bana geliyorlardı, ben onlara gidiyordum. Yaşıtlarım var ama kurumsal özel sektör çok garip; belki de sebep "5 yıl tecrübe istiyoruz" dedikleri 5 yıl tecrübesi olan 23-24 yaşındaki insanlardan başlamaları ve benim aralarında sıkışıp kalmam olabilir.
Sen nasıl girdin derseniz, CV doluluğu ve yetenek, yatkınlık her ne derseniz. Lütfen bir fikir bırakın, bir şeyler yazın; ne yapmalıyım sizce?
Eskiden bilgisayarın başına geçmek için can atardım; oyun oynamak, kendimi geliştirebileceğim şeyler öğrenmek, araştırmak gibi. Şimdi bunları bir kenara koydum, oyun oynamak bile istemiyorum. Pazar günleri 2-3 maç PUBG oynayıp zaman geçiriyorum, o kadar.
Biraz içimi dökmek istiyorum. Aramızda gerçekten hatırı sayılır abilerimiz var ve ben aranızda fazla genç kalıyorum. Fikir vermek veya yönlendirmek isteyen olursa yazabilir, konu altına yorum yapabilirsiniz. Bir çözüm arıyorum.
Genel olarak insanların hayatında canını sıkan şeyler iş yerini sevmemek, saçma hareketler yapan iş arkadaşları, ekonomik sıkıntılar vs. oluyor. Çalıştıkları pozisyon ve fiziksel ya da mental olarak fazla yorulduklarından bahsediyorlar. Bana dönecek olursak, çalıştığım iş ve pozisyon gerçekten iyi; arabam var, haftada 45 saat çalışıyorum, sabah 9 akşam 17:30. Maaşım yerinde, prim alıyorum ve Türkiye şartlarına göre gerçekten yorulmuyorum. Borçlar bitti, hatta yeni bir eve geçip eşyalarını sıfırdan almayı düşünüyorum. Yanlış anlamayın, övünmek anlamında söylemiyorum ama sürekli taksitle bir şeyler alan, kıt kanaat geçinen bir evde büyüdüm ve şimdi sıfır eşyalar için taksit yaptırmama gerek yok.
Anlamıyorum, beni zinde tutan şey borçlar mıydı yani? Taksitler, kredi kartı borçları mı, ya da hayattan zevk almak için sosyal medya mı kullanmam gerekiyor? Basket oynamak, denize gitmek gibi şeyler de iyi hissettirmeli, değil mi? "Artık basket sahasında tek kişi benim" bu da bir etken olabilir. Garip bir boşluk içindeyim ama bu depresyon değil; uyku sorunum veya kafama taktığım bir şey yok. Çıkan sorunların çoğunu kolayca çözüyoruz.
Yani anlayacağınız, hiç bir sorunum yok ama durgunum. Tek yaptığım şey çalışmak ve akşam eve gelip klima açıp televizyon karşısında Netflix'ten bir şeyler açıp mısır patlatmak ve kola eşliğinde günü bitirmek. Alkol almıyorum, uyuşturucu kullanmıyorum; sadece sigaram var, bunu da azaltmaya başladım, günde yarım paketi geçmiyor. Ailesel sorunlardan da uzağım çünkü ailemden uzaktayım; tek yaşıyorum ve 1.5 yıldır yalnızım. Olan sorunlara uzakta kalıyorum, aslında hepsi bana 10-15 dakika uzaklıkta ama pek görüşmüyoruz.
Kısacası, zevk almıyorum, sıkılıyorum. Arkadaşlarımla vakit geçirmiyorum. Değil geçirmek istiyorum ama bunu yapamıyorum. Hepsi ağır işlerde ya da gece geç saatlere kadar çalışıyor. Bir arkadaşım asansörcü oldu, hayatında bir kız var ve olan vakitlerde ona zaman ayırıyor, bunu yadırgamıyorum. Diğer arkadaşım PT'lik yapıyor, gece 12-1'lere kadar salonda çalışıyor, bir diğer arkadaşım ise sürekli idman ve elektrik işi yapıyor; gündüzleri yoğun, akşamları idman yapıyor. Yani anlayacağınız, onlar da yaşam mücadelesi içinde.
Durumu fark ettim ve sanırım kendi çalıştığım şirkette benim gibi şartlarda çalışan insanlarla vakit geçirmeyi denedim ama yaşım onların yanında çok küçük; ben 20 yaşındayım, benden sonra en küçük kişi 26 yaşında. Nasıl bir aktivitemiz olabilir ki? Mesai içerisinde kıllatıyoruz işte, sonrasında evli oldukları için evlerine gidip akşam yemeği yiyor ve çocuklarıyla vakit geçiriyorlar.
Anlayacağınız, gül gibi işimi bırakıp zor zamanlarda sıkıştığım ve zor zamanlarımda beni ayakta tutan kuryeliğe dönmeyi düşünüyormuşum gibi geliyor ("şaka tabii ki") ama bu beynimde dönüp duruyor. En azından akşamları sahile gidiyorduk, yemek yiyorduk, bana geliyorlardı, ben onlara gidiyordum. Yaşıtlarım var ama kurumsal özel sektör çok garip; belki de sebep "5 yıl tecrübe istiyoruz" dedikleri 5 yıl tecrübesi olan 23-24 yaşındaki insanlardan başlamaları ve benim aralarında sıkışıp kalmam olabilir.
Sen nasıl girdin derseniz, CV doluluğu ve yetenek, yatkınlık her ne derseniz. Lütfen bir fikir bırakın, bir şeyler yazın; ne yapmalıyım sizce?
